joomla statistics
Μια άλλη ζωή στους ουρανούς…
   
iliasmarkouΜικρό παιδί ήταν, όταν πέθανε ο αγαπημένος του παππούς. Το γεγονός αυτό τον επηρέασε βαθύτατα, παρόλο που ο παππούς του ήταν ενενήντα δύο ετών και όπως του είπε η μητέρα του, αποχαιρέτησε τον κόσμο και έφυγε για τον ουρανό πολύ ήσυχα και σχεδόν αθόρυβα.
 Ήταν, όμως,  ο πρώτος θάνατος που χτύπησε την πόρτα του δικού του σπιτιού, γι αυτό και πήρε χρόνο μέχρι να τον ξεπεράσει. Καινούργιες απορίες και ερωτήματα ξεφύτρωναν καθημερινά στο μυαλό του τις πρώτες μέρες και στη συνέχεια πολλαπλασιάζονταν γιατί παρέμειναν αναπάντητα.
Μπορεί ο παππούς να πέθανε πλήρης ημερών και από φυσιολογικά αίτια, αλλά πόσοι άλλοι άνθρωποι κάθε μέρα δεν πεθαίνουν από φυσικό θάνατο και μάλιστα δίχως να προλάβουν να μεγαλώσουν;

Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Γιατί παντού στον κόσμο, σε χιλιάδες ανθρώπους το νήμα της ζωής κόβεται αναπάντεχα; Γιατί καθημερινά να γίνονται τόσα εγκλήματα, τόσα δυστυχήματα και τόσοι πόλεμοι; Γιατί να υπάρχουν τόσες αρρώστιες που δεν γιατρεύονται; Και τελικά, αφού τόσοι και τόσοι άνθρωποι ήρθαν στη γη για να πεθάνουν πριν την ώρα τους και με βίαιο τρόπο, τότε γιατί άραγε γεννήθηκαν; Στο Γυμνάσιο, είχε ακούσει από τον θεολόγο  ,  αλλά δεν τολμούσε να εκφράσει τις απορίες του, γιατί ο καθηγητής θα τον έπαιρνε με κακό μάτι. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να υπάρχουν δύο ζωές και όχι μία και καλή!

Κι αφού μετά το θάνατο υπάρχει στους ουρανούς η άλλη ζωή, η αιώνια, γιατί θα πρέπει να ζήσουμε και τούτη τη ζωή πριν το θάνατο, που είναι προσωρινή; Κι αν κάποτε, όπως λέει η Εκκλησία, θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, τότε γιατί τάχα ο Θεός τον δημιούργησε;  Για να τον καταστρέψει κάποτε;

Ο Θεός, που δημιούργησε όχι μόνον όλα όσα υπάρχουν στον πλανήτη μας, αλλά και όλα όσα υπάρχουν έξω από αυτόν, στο αχανές σύμπαν, γιατί διάλεξε μόνο τη γη για να κατοικηθεί από ανθρώπους;  ΄Η μήπως υπάρχουν κι αλλού, σε άλλους πλανήτες, διαφορετικοί άνθρωποι και άλλες μορφές ζωής; Να, λοιπόν, γιατί βιαζόταν να μεγαλώσει! Ήθελε οπωσδήποτε απαντήσεις για όλα …

Ηλίας  Κ  Μάρκου   Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.

Το Άγιο Όρος δεν είναι «ορώμενον», αλλά «νοούμενον»
 
      
-     Γέροντα, αισθάνομαι ότι σας κούρασα, αλλά είναι συναρπαστικά τα λόγια σας και τόσο χρήσιμα για μένα, που δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό - με κίνδυνο να καταντήσω αγενής - μερικών ερωτήσεων ακόμα που βαραίνουν στο μυαλό μου. Ήρθα να σας συναντήσω κατά προτροπή ενός ιερέα συνταξιδιώτη  κατά τη διαδρομή από την Ουρανούπολη για τη Δάφνη.
 
     Μου μίλησε με θερμά λόγια για σας, για τη θεολογική και όχι μόνον παιδεία σας, ενώ μου εκμυστηρεύθηκε και κάποιες πτυχές της προσωπικής σας ζωής, ότι δηλαδή, πριν εγκαταλείψετε τα εγκόσμια, είχατε κάνει λαμπρές σπουδές και είχατε μια επίσης λαμπρή καριέρα στο εξωτερικό, μέχρι που κάποια μέρα πήρατε το δισάκι σας στον ώμο κι ανηφορήσατε για το Όρος.
 
      Δεν παρέλειψε, όμως, να μου κάνει και μια επισήμανση που η αλήθεια είναι ότι δεν την είχα σκεφτεί και η οποία δεν σας κρύβω με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Μου είπε πως, ενώ οι άνθρωποι σαν και σας ανεβαίνουν πραγματικά το Άγιο Όρος, εμείς οι επισκέπτες και περαστικοί από αυτό τον τόπο, ερχόμαστε για να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας ή για να απολαύσουμε τη φύση ή για να θαυμάσουμε τα κειμήλιά του.
 
-         Παιδί μου,ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτά που άκουσες για μένα (που όλα είναι υπερβολικά) και μίλησέ μου ελεύθερα για ότι σ΄απασχολεί, για ότι βαραίνει τη σκέψη σου και θα προσπαθήσω αν μπορέσω να την ελαφρύνω. Να ξέρεις πάντως πως εκτός από τα φιλοσοφικά, υπάρχουν και πολλά άλλα και μάλιστα απλά και καθημερινά, που δίνουν νόημα στη ζωή και άλλα τόσα που γαληνεύουν την ψυχή μας. Το Άγιο Όρος, παιδί μου προσφέρεται για ανάβαση όχι μόνο στους μοναχούς, αλλά και στους επισκέπτες προσκυνητές (λαϊκούς και κληρικούς), στους πιστούς, αλλά και στον κάθε άνθρωπο. Όλοι μπορούμε να το ανεβούμε αρκεί να ακολουθήσουμε το κανονικό μονοπάτι, αυτό του παραμερισμού των λογικών εξηγήσεων και ερμηνειών, το μονοπάτι της συνειδητοποιήσεως ότι το Όρος δεν είναι απλώς «ορώμενον», αλλά «νοούμενον». Και μια και σου αρέσουν τα φιλοσοφικά. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε τη σωκρατική ρήση «εν οίδα, ότι ουκ οίδα».
Ηλίας  Κ  Μάρκου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 

Το ταπεινό φρόνημα του Χριστού 

 
Υπάρχει μια μορφή θρησκευτικού ορθολογισμού, που προσβάλλει τη συνείδηση των πιστών και αναζητά τη βεβαιότητα της σωτηρίας μέσα στην περιοχή του κτιστού. Εκείνο που παραβλέπουν, ειδικά σήμερα, ακόμα και οι χριστιανοί, είναι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια πως ο ανθρώπινος νους δεν είναι το μέσο και ο τρόπος για το συναπάντημα του Θεού.
Μπορεί ο Θεός Λόγος να εισήλθε μέσα στο χώρο και το χρόνο προσλαμβάνοντας όλα τα ανθρώπινα εκφραστικά μέσα, για να γίνει προσιτός στους ανθρώπους, αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό δεν σημαίνει ότι κατά την ενανθρώπιση του Ιησού μειώνεται η θεότητά του.
Ο λόγος του Χριστού και της Εκκλησίας δεν μειώνεται από οποιαδήποτε αδυναμία ή ατέλεια του κτιστού φορέα που προσλαμβάνει. Κι ούτε μπορεί ο σκοπός της ενσάρκωσης να νοείται ως προσχώρηση του άκτιστου στο κτιστό, αφού πρόκειται για πρόσληψη και ανακαίνιση του κτιστού από το άκτιστο, για την αποκατάσταση του ανθρώπου ως προσώπου σε προσωπική κοινωνία με το Θεό.
Το ταπεινό φρόνημα του Χριστού γίνεται το πρότυπο για το ανθρώπινο φρόνημα, ο κανόνας της αυτογνωσίας και η προϋπόθεση της θεογνωσίας. Άρα, λοιπόν, δεν είναι οι ανθρώπινες διανοητικές δυνάμεις, ο δρόμος που οδηγεί στο συναπάντημα με το Θεό, αλλά είναι ο ίδιος ο Θεός που ταπεινώνεται και ανυψώνει τον άνθρωπο για να τον συναντήσει.
Ηλίας  Κ  Μάρκου

 

Με κατεύθυνση πάντα προς τον ουρανό

Είχε διαβάσει πως, στο Άγιο Όρος, σ΄αυτόν τον ευλογημένο τόπο υπήρχε και μια μικρή έρημος (κατ΄απομίμηση της ερήμου του Σινά), μια περιοχή μεταξύ της Μεγίστης Λαύρας και της Αγίας Άννας, η οποία στο μεγαλύτερο μέρος της είναι τραχιά, άνυδρη και άγονη, αλλά αποτελεί το άνθος του μοναχισμού στο Όρος.

Σ΄αυτό το άγριο τοπίο, με τους απότομους γκρεμούς, τα βράχια και το λιγοστό χώμα, για να συντηρούνται εδώ κι εκεί κάποια αγκαθόχορτα, ανθεί η πλούσια αγιότητα με την ευλογία του Θεού.

Σ΄αυτό το μέρος, οι όσιοι ερημίτες, οι καλυβίτες, οι ησυχαστές, οι καθισματαραίοι, οι ασκητές στη μόνωση, στις κακοπάθειες και στις στερήσεις, εγκαταβιώνουν διασκορπισμένοι κι αυτοί εδώ κι εκεί, επειδή κατάφεραν και συνέτριψαν το «κατά φύσιν» και προσαρμόστηκαν στις συνθήκες του «υπέρ φύσιν», και συνάμα κατάργησαν τις ανθρώπινες φυσικές ανάγκες και επιθυμίες, μεταλλάσσοντάς τες και δίνοντάς τες συγκλίνουσα κατεύθυνση προς τον ουρανό, την αιωνιότητα και το Θεό.

Στις αυτοσχέδιες απομονωμένες καλύβες, στις λεγόμενες «αετοφωλιές» και τα ησυχαστήρια στις κόγχες των βράχων, οι ερημίτες μοναχοί είναι βυθισμένοι νύχτα και μέρα στην προσευχή, στην πνευματική και ψυχική άσκηση, δίχως κανέναν σύνδεσμο με τα εγκόσμια, παραμελώντας εντελώς τη φροντίδα του σώματος. Υμνούν και δοξάζουν αδιάκοπα το Θεό και τον ικετεύουν, όχι μόνο για τη σωτηρία τη δική τους, αλλά της ανθρωπότητας ολόκληρης……………….

Ηλίας Κ Μάρκου

 

 

Τελικά, υπάρχει ή όχι Θεός;

 
 

snap 17  

iliasmarkouΟι διαφωτιστές επαγγέλλονταν πως η κατάκτηση της ανθρώπινης ευτυχίας περνάει μέσα από την επίδραση της επιστημονικής αλήθειας και την απελευθέρωση που επιφέρει, αλλά η επαγγελία αυτή δεν άντεξε στο χρόνο και διαψεύστηκε πολύ σύντομα.
 
       Επιχειρήθηκε η άλωση και η αλλοίωση του χριστιανικού μηνύματος, με την επέλαση του συνθήματος «η αλήθεια θα μας απελευθερώσει», αλλά όλες οι προσπάθειες έπεσαν στο κενό.
 
   Το όποιο δήθεν συναίσθημα αγαλλίασης από το άγγελμα του θανάτου του Θεού, που δήθεν σηματοδοτούσε το άνοιγμα των δυνατοτήτων του ανθρώπου σε ευρύτερους ορίζοντες δημιουργίας, δεν αποδείχτηκε παρά μια ψευδαίσθηση, η οποία στη σύγχρονη εποχή, όχι μόνον υποχώρησε, αλλά και τείνει να εξανεμιστεί πλήρως, αφού στην πράξη αποκαλύπτεται πως οι άνθρωποι δεν αντέχουν και (μετά βεβαιότητας) δεν επιθυμούν μια τέτοια επίφαση ελευθερίας, μια ελευθερία νιτσεϊκής έμπνευσης.
 
     Οι περισσότεροι των ανθρώπων βιώνουν πραγματικά την έμφυτη ανάγκη για πίστη στο υπερβατικό, στο απόλυτο, σε κάτι τέλος πάντων που οπωσδήποτε τους ξεπερνά και τους υποτάσσει.
 
       Στους αιώνες που ακολούθησαν το διαφωτισμό και τη νιτσεϊκού τύπου ελευθερία, οι θιασώτες της παρακμής των θρησκειών και ιδίως οι αρνητές του χριστιανισμού θεώρησαν εύκολη υπόθεση και επιτακτική ανάγκη την αντικατάστασή του, αλλά αυτοδιαψεύστηκαν.
 
       Προσπάθησαν, είναι αλήθεια, να καλύψουν τα κενά με καινούργια ιδεολογικά σχήματα και καινούργια συστήματα πίστης, άλλα με τη μορφή ορθολογικών φιλοσοφικών δογμάτων και αξιωμάτων με επιστημονικές εικασίες ή αφετηρίες ( μαρξισμός – φροϋδισμός κλπ ) και άλλα με τη μορφή ανορθολογικών μυστηριωδών δογμάτων (αποκρυφισμός, αστρολογία, ανατολικές δοξασίες κλπ ), που μέσα από την παραδοξότητά τους θέλησαν να προσελκύσουν οπαδούς.
 
Μάταια, όμως. Έτσι, το από καταβολής κόσμου ερώτημα για το αν υπάρχει Θεός ή όχι εξακολουθεί να βασανίζει την ανθρωπότητα και μάλιστα περισσότερο έντονα στον αιώνα που διανύουμε. Και το βέβαιο είναι ένα. Μπορεί, αυτό το μεγάλο, βαθύ και μυστήριο ζήτημα του υπέρτατου Όντος, να μη σταματά σε μια βασανιστική ερώτηση στη σκέψη του ανθρώπου, αλλά οπωσδήποτε αρχίζει μαζί της».
   
Ηλίας Κ Μάρκου    Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.

 

 

iliasmarkouΗ βουλιμία του σύγχρονου ανθρώπου 

Για τον άνθρωπο που πιστεύει τυφλά στη δύναμη της λογικής σκέψης, ο «μύθος του Θεού» παραχωρεί τη θέση του στο «μύθο του ανθρώπου» κι αυτός είναι που ριζοβολεί βαθιά μέσα στην ψυχή του και την κοινωνία γενικότερα. Υπάρχει βέβαια και σήμερα η θεολογική ερμηνεία αυτών των νοσηρών καταστάσεων που βιώνει ο άνθρωπος, αλλά συστηματικά αγνοείται. Σύμφωνα με αυτήν, αν υπήρξε κάποια πρόοδος στη σύγχρονη ανθρωπολογία είναι στο ότι αποκτήθηκε η επίγνωση της αοριστίας του φαινομένου «άνθρωπος».
Δίπλα στο μεγαλοπρεπές οικοδόμημα της παλαιότερης αποφατικής θεολογίας, σήμερα ορθώνεται, ως συνισταμένη της πανανθρώπινης πορείας και εμπειρίας η αποφατική ανθρωπολογία. 
Αυτή η αντιγνώση, η κατάδυση με τη δύναμη της γνώσης στο άπειρο της απορίας για το ανθρώπινο νόημα, η αναπάντεχη μεταστροφή της συσσωρευμένης γνώσης σε άγνοια, είναι η συγκλονιστικότερη εμπειρία και μαρτυρία της εποχής.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του σύγχρονου ανθρώπου είναι η βουλιμία του, αφού δεν αρκείται στο να γεύεται απλώς, αλλά καταβροχθίζει, τους καρπούς των γνώσεων, ενώ παράλληλα δοκιμάζει το αίσθημα της ακόρεστης πείνας του.
Οι νέες δυνατότητες, που παρέχονται στον άνθρωπο και που εντυπωσιακά αποκαλύπτονται με τη σύγχρονη έρευνα, σηματοδοτούν αναμφίβολα και μια διαρκή διεύρυνση του νοήματός του. 
Αυτό δεν ισχύει μόνο για την περιοχή της επιστήμης και της τεχνολογίας, αλλά για κάθε άλλη διάσταση της ζωής όπου ο άνθρωπος πραγματώνει το νόημά του με το στοχασμό, το βίωμα, τη δράση, τη σκέψη και το λόγο. Όλα αυτά συνιστούν από τη μια την αγωνιώδη αναζήτηση του κέντρου, της αιτίας των πάντων και της αφετηρίας και από την άλλη συντηρούν και τροφοδοτούν την αβεβαιότητα του αισθήματος πως είναι πια χαμένα.
Ηλίας Κ Μάρκου
 
                   Το σύμπαν μιλάει για το Θεό
 
 
Θέλει πολύ αγώνα και πολύ κόπο για να εκπαιδεύσει κάποιος τις αισθήσεις του, τα αυτιά και τα μάτια της ψυχής του, ώστε να μπορούν ν΄ακούν τη σιωπή του Θεού και να βλέπουν τα αόρατα της δημιουργία Του.
 
Οι αστροφυσικοί, οι κοσμολόγοι και όλοι οι σύγχρονοι επιστήμονες μας προτρέπουν να δεχτούμε τη θεωρία της μεγάλης έκρηξης, γιατί διαφορετικά δεν θα΄χουμε τίποτε άλλο σταθερό για να εξηγήσουμε τη δημιουργία του κόσμου.
 
Πρέπει λένε - και μάλιστα το τονίζουν - να δεχτούμε, έστω και μια θεωρητική άποψη, για να πλησιάσουμε περισσότερο το ζήτημα της δημιουργίας και να επιχειρήσουμε να φτάσουμε στη λύση του.
 
Αντίθετα για τους θεολόγους και όλους τους άλλους πιστούς επιστήμονες τόσο των θεωρητικών, όσο και των θετικών επιστημών δεν υπάρχει κανένα ζήτημα και κανένα πρόβλημα που να θέλει τη λύση του. Γι αυτούς το υποτιθέμενο πρόβλημα είναι λυμένο οριστικά και για πάντα, αφού το πιο αυταπόδεικτο γεγονός είναι το ότι υπάρχει το σύμπαν.
 
Κι όταν η επιστήμη διδάσκει πως δεν μπορούμε να σκεφτούμε το σύμπαν, χωρίς να σκεφτούμε τη δημιουργία, το δεδομένο και αυταπόδεικτο του σύμπαντος μας οδηγεί στη δεδομένη και αυταπόδεικτη ύπαρξη Δημιουργού. Tόσο απλά είναι τα πράγματα για όσους απ΄την πίστη καθοδηγούνται…………..
 
Ηλίας Κ Μάρκου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.
 
Οικονομική Κρίση. Φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από μένα!!
Γράφει ο Σωτ.Αθ.Μουντζούρης

moytz 1Τον τελευταίο καιρό, ιδίως από τότε που ξέσπασε η κρίση στη χώρα μας, όλοι διαμαρτύρονται, κρίνουν, κατηγορούν, «δικάζουν» τους πάντες (πολιτικούς, επιχειρηματίες, ΜΜΕ κλπ) εκτός από τον εαυτό τους.Όλοι φταίνε, εκτός από μας. Μέχρι χθές φωνάζαμε για να μας δώσουν κι άλλα, γιατί δεν μας έφθαναν αυτά που παίρναμε και σήμερα τους αναθεματίζουμε γιατί κακώς ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις μας (στα δίκαια, τότε, αιτήματά μας).Εξ΄άλλου πως είναι δυνατόν να αποφαίνομαι, ως αυθεντία, δίκην «αλάθητου Πάπα» και να αναφωνώ « ..ανάθεμα στους κλέφτες του δημοσίου βίου, κρεμάλα στους πολιτικούς, φυλακή αυτή που τα πήραν, κάθαρση για όλους» και να εννοώ και τον εαυτό μου;Όλοι οι άλλοι φταίνε, κλέβουν, εξαπατούν, κοροϊδεύουν, εκτός από μένα! Εγώ μόνο ψηφοφόρος και μάλιστα χωρίς καμία ευθύνη. Έτσι δεν λέγανε κάποτε; «…το κόμμα στην Κυβέρνηση και ο Λαός στην εξουσία;» Ως «εξουσία», επομένως, κάνω ό,τι θέλω και ουδεμία ευθύνη μου αναγνωρίζεται!Η κρίση, η οποία φαίνεται αξεπέραστη, όσα δισεκατομμύρια ευρώ και να μας δανείσουν, όσους μισθούς και δώρα περικόψουν και όσους φόρους να επιβάλλουν, δεν φαίνεται να απέρχεται. Ούτε, βέβαια, η πολυπόθητη και

Περισσότερα: Άρθρο του Σωτηρίου Αθαν. Μουντζούρη

 
iliasmarkouΟ παλαιοκομματισμός και οι κομιστές της άλλης πρότασης
   
Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τα ΜΜΕ, που συνεχίζουν να στηρίζουν το σημερινό παραπαίον πολιτικό σύστημα για τους δικούς τους, ευνόητους φυσικά, λόγους, ανακάλυψαν την πυρίτιδα! Αλήθεια, τώρα θυμήθηκαν όλοι αυτοί, τις συντεχνίες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που καπέλωναν και καθοδηγούσαν τις απεργίες στα χρόνια της μεταπολίτευσης;
Φέρνοντας σήμερα στο φως τα αποτελέσματα των ελέγχων των αρμοδίων αρχών, που αφορούν το βίο και την πολιτεία πολλών από τους παλιούς εργατοπατέρες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, δείχνουν υποκριτικά απορημένοι. Και το χειρότερο!
  Μαζί τους δείχνουν αιφνιδιασμένοι και οι τωρινοί εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος, που επίσης υποκρίνονται ασύστολα.
Λες και δεν είναι τα κόμματα του πολιτικού μας συστήματος που εξέθρεψαν αυτά τα φαινόμενα της ρεμούλας με τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, που ανάδειξαν και γιγάντωσαν τις συντεχνίες, τις οποίες ανενδοίαστα χρησιμοποιούσαν όλα τα χρόνια ως δεξαμενές άντλησης ψηφοφόρων. Λες και δεν είναι οι κυβερνήσαντες επί δεκαετίες εναλλάξ τη χώρα, αυτοί που συναλλάσσονταν απροκάλυπτα με τους επαγγελματίες των συνδικάτων και που στις περισσότερες των περιπτώσεων εξαργύρωναν την κομματική δράση των εργατοπατέρων με

Περισσότερα: Άρθρο του Υποστρατήγου ε.α. ΕΛ.ΑΣ. κ. Ηλία Κ. Μάρκου

Ελληνικό έθνος και ελληνική ιστορία

iliasmarkouΣήμερα, όσο ποτέ άλλοτε ίσως, προβάλλει επιτακτικά το αίτημα των καιρών για εμπέδωση του κλίματος ειρήνης στον ταραγμένο κόσμο μας. Η αναγκαιότητα αυτή της συνεργασίας των λαών είναι ορατή ακόμα και από αυτούς που συστηματικά και σκόπιμα διαρκώς αλληθωρίζουν. Είναι αυτοί που ακόμα δεν αντελήφθησαν ότι οι άλλοτε εθνότητες εδώ και καιρό τώρα πέρασαν από την κατάσταση της μερικής αυτονομίας σ΄αυτήν της αλληλεξάρτησης.

   Η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας είναι πλέον οικουμενικό πρόβλημα που τείνει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ενώ  οι οικονομικο – κοινωνικές κρίσεις σε συνδυασμό με τις ακραίες εθνικιστικές αντιλήψεις μέσα από ποικιλόμορφα  θρησκευτικο - φονταμενταλιστικά «κινήματα» υπονομεύουν τις διεθνείς επαφές επικίνδυνα. Οι αντιπαραθέσεις και οι βίαιες συγκρούσεις σε διάφορα σημεία του κόσμου δε λέει να κοπάσουν και μάλιστα κατά περιόδους εντείνονται, επειδή υποκινούνται και καθοδηγούνται από άνομα συμφέροντα.

Μέσα, λοιπόν, σ΄αυτόν τον κυκεώνα του σύγχρονου κόσμου, που η συναδέλφωση των λαών προβάλλεται ως ο παράγοντας που μπορεί να επιβάλλει την ειρηνική συνύπαρξη και να αποσοβήσει επικίνδυνες καταστάσεις για την ανθρωπότητα, δεν πρέπει κάποιοι να γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την ιστορία ενός λαού δεν μπορεί να αλλοιώνεται, να αγνοείται ή και να επιχειρείται να ξαναγραφεί με το πρόσχημα να γεφυρωθούν τα εχθρικά χάσματα μεταξύ εθνοτήτων του παρελθόντος. Η ιστορία δεν ξαναγράφεται παραμερίζοντας την αλήθεια, μόνο και μόνο για να απαλειφθούν οι σελίδες που δεν είναι αρεστές στους σημερινούς καιροσκόπους, υποστηρικτές της ισοπέδωσης και της εθνικής αλλοτρίωσης. Ούτε όμως η ιστορική αλήθεια διαφυλάσσεται και υποστηρίζεται με κραυγές και εμφύλια σαλπίσματα και φυσικά ο εθνικός παλμός των Ελλήνων δεν  έχει σχέση με όσα βλέπουμε να συμβαίνουν τελευταία στην πατρίδα μας από ανιστόρητους πατριδοκάπηλους.

Εμείς οι Έλληνες (με την αδιαμφισβήτητη πλούσια πολιτιστική και εθνική κληρονομιά) θα πρέπει να συνεργαζόμαστε με τους γύρω μας και να στηρίζουμε πρωτοβουλίες με διεθνιστικό προσανατολισμό, όχι όμως άκριτα και καιροσκοπικά. Μόνο σε διεθνιστικές προσπάθειες και τάσεις με αληθινό και ουσιαστικό περιεχόμενο οφείλουμε να τείνουμε ευήκοον ους. Μόνο σε διεθνιστικές αντιλήψεις που συμπλέουν με την εμβάθυνση στην παράδοση και την εθνική μας αυτογνωσία, μπορούμε να δώσουμε γη και ύδωρ. Σε κάθε άλλη προσπάθεια επικράτησης ψευδεπίγραφου διεθνισμού, που στοχεύει στην αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας και τον εθνικό μας εκπεσμό, πρέπει να αντισταθούμε σθεναρά. Να κωφεύουμε στις φωνές των υπόπτως διαμαρτυρομένων που εκλαμβάνουν αβασάνιστα την αντίστασή μας αυτή, ως άκρατο ελληνοκεντρισμό που δεν απέχει και πολύ από τον εθνικισμό.

           Μέχρι πότε όμως τα αυτονόητα θα ταλανίζουν την ιστορικοπολιτική μας σκέψη ; Και μέχρι πότε κάποιοι θα εξακολουθούν να βλέπουν τον ελληνισμό μονοδιάστατα;   Ο ελληνισμός όπως έκανε πάντα, μπορεί και στο σύγχρονο παγκόσμιο γίγνεσθαι να κάνει τη δική του παρέμβαση δυναμικά, γιατί κομίζει πρόταση πολιτισμού. Όσοι ισχυρίζονται πως η προβολή των εννοιών ελληνισμός –ελληνοκεντρισμός γίνεται κατά τρόπο που μοιάζει να αποκόπτεται ο όρος ελληνικό έθνος και ελληνική ιστορία επιδιώκουν να εξωτερικεύσουν την ίδια θολούρα που έχουν και μέσα στο μυαλό τους.

Με τον ελληνισμό δεν μπορεί παρά να αποδίδονται όλες εκείνες οι ηθικές δυνάμεις και αρετές που διατήρησαν στο ελληνικό έθνος αλώβητη την εθνική συνείδηση των μελών του, στα πέρατα της οικουμένης. Όσοι ηθελημένα ή άθελά τους διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα επιφέρουν τις ίδιες δυσάρεστες συνέπειες που θα επέρχονταν αν πράγματι κάτι τέτοιο συνέβαινε.

 Ο ελληνισμός ως σύνολο ενιαίο των μελών του ελληνικού έθνους, των υλικών, πνευματικών και ηθικών δημιουργημάτων του, πρέπει να παρέμβει  ενεργητικά στις ισοπεδωτικές σημερινές τάσεις. Με το ουσιαστικό του νόημα και το αδιαίρετο περιεχόμενό του καλείται να δώσει το παρόν στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, κι αυτό δεν έχει καμιά σχέση απολύτως με την ελληνοκεντρικότητα, που θέλουν να μας προσδώσουν ως μομφή.

Οι άνθρωποι που εκφέρουν δημόσιο λόγο ή φέρουν τον τίτλο του πνευματικού ανθρώπου πρέπει να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει αυτό και ειδικότερα όσοι είναι δάσκαλοι και όσοι είναι πολιτικοί. Αν αυτό δεν το κάνουν τότε γιατί προσποιούνται τους αιφνιδιασμένους  με όσα τραγελαφικά συμβαίνουν γύρω μας από αυτόκλητους υπερασπιστές της ελληνικής ιστορίας ;                                          

Ηλίας  Κ  Μάρκου

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να το δείτε.

Άνθρωποι και αριθμοί γίνανε ένα!!!
 
iliasmarkouΠριν από κάποιους αιώνες και μέχρι πριν από μερικά χρόνια, οι άνθρωποι αγωνίζονταν για να πάψει το άδικο να κυριαρχεί στις εργασιακές σχέσεις, να πάψει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, να καταργηθεί η δουλεία και η καταναγκαστική εργασία, να υπάρξουν στοιχειώδεις ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και σε όλους τους λαούς του κόσμου. Οι διεκδικήσεις και οι αγώνες αυτοί ποτίστηκαν ακόμα και με το αίμα των αγωνιζομένων, των εξεγερμένων πληβείων, των αδικημένων και καταπιεσμένων, των πολιτών δεύτερης κατηγορίας, των παιδιών ενός κατώτερου Θεού. Πολλές από τις εξεγέρσεις είχαν αποτέλεσμα, άλλες, όμως, όχι, γιατί ατύχησαν. Πάντως όλες αυτές οι κατακτήσεις που μέχρι μόλις χτες θεωρούνταν αυτονόητα δικαιώματα, προήλθαν από τους αγώνες πολλών συνανθρώπων μας, που έχυσαν τα δάκρυα και το αίμα τους σε άλλες εποχές και σε πολύ δύσκολες περιόδους.
Έτσι, δια πυρός και σιδήρου, φτάσαμε σε κάποιο ανεκτό επίπεδο πολιτισμού και πολλοί ήταν αυτοί που διατείνονταν πως δεν υπήρχε πλέον εκμετάλλευση ανθρώπου από τον άνθρωπο, ούτε ελεύθεροι και δούλοι, και μάλιστα επικαλούνταν νόμους και διατάξεις (ολόκληρο θεσμικό πλαίσιο) που απαγορεύουν και τιμωρούν την εκδήλωση τέτοιων κοινωνικών φαινομένων.
Άλλη, όμως η θεωρία και τα από έδρας μαθήματα και άλλη

Περισσότερα: Άρθρο του Ηλία Κ. Μάρκου 07-10-2013

moutzouris«…Την ευχή σου Παπούλη μου»
Γράφει ο Σωτ.Αθ.Μουντζούρης
 
Στη1moytzν δεκαετία 1960-1970, όταν είμασταν παιδιά και περνούσε κάποιος ιερωμένος (ρασοφόρος δηλαδή) μας άρεσε ιδιαίτερα να τρέχουμε, και να του φιλήσουμε το χέρι.
Δεν ήταν μόνον οι συμβουλές από την οικογένεια και το κατηχητικό, ήταν και εκείνες οι ευχές που μας έδιναν οι παπούληδες, όταν φιλούσαμε το χέρι τους: «Του Κυρίου, παιδάκι μου», «Ο Θεός να σε ευλογεί», «Ο Θεός να σε αγιάζει και να σε προστατεύει», ενώ ταυτόχρονα σταύρωνε το κεφαλάκι του παιδιού. Ήταν και το ήθος των τότε ιερέων μας. Ήταν και οι κατευθύνσεις από τον δάσκαλο και την δασκάλα για απονομή σεβασμού στους μεγαλυτέρους και πρωτίστως στον Ιερέα (τον Παπά ) του χωριού.

Περισσότερα: Άρθρο του Σωτηρίου Αθ. Μουντζούρη

iliasmarkouΓράμμα στο Θεό 
 
Μεγαλοδύναμε!
Απευθύνομαι σε Σένα, γιατί κανείς πλέον δεν ακούει…
Ζούμε,  στην εποχή του απόλυτου παραλογισμού κι Εσύ είσαι η μόνη μου απαντοχή.
Άκουσέ με Εσύ……τουλάχιστον, κι αυτό μου φτάνει.
Κάποτε είχα το κουράγιο της τρέλας και τη δύναμη της διάθεσης να παλεύω, ν’ αγωνίζομαι και να ματώνω, να διεκδικώ και να ονειρεύομαι έναν κόσμο ειρηνικό και δίκαιο. Ήμουνα νέος και είχα φτερά!
Αυτό δε μου το συγχώρεσαν, γιατί όταν πετάς ψηλά τα βλέπεις όλα κάτω στη γη μικρά και ασήμαντα.
Πρόσωπα, Μέγαρα, Εξουσίες, Συστήματα…..
Σε θέλουν, λοιπόν, να γονατίζεις ή και να σέρνεσαι για να μπορούν αυτοί που δυναστεύουν τις κοινωνίες να δείχνουν το μπόι της έπαρσής τους και της αλαζονείας τους.
Σήμερα η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου παντού…..

Περισσότερα: Άρθρο του Ηλία Κ. Μάρκου

Περισσότερα Άρθρα...

  1. Γράφει....Ο Ηλίας Κ. Μάρκου

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Greek Basque English French German Italian Russian Serbian Spanish Swedish

ΠΡΟΣΦΟΡΑ WIND

www.diktyoshopvip.gr

Μπες τώρα στο
κάνε εγγραφή δηλώνοντας τον αριθμό του κινητού που έχεις από τον Συνεταιρισμό Αστυνομικών Θεσσαλονίκης και αξιοποίησε τις εκπληκτικές τιμές σε υπηρεσίες και προϊόντα κινητής τηλεφωνίας. ΔΙΚΤΥΟ - Κ. Καραμανλή 143 Θεσ/νίκη. Τηλ. 2310-311611

ΩΡΑ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "MAXH"

maxi 04

     ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΤΕΥΧΟΣ 4

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ

xartis

weatherbutton